سابورو ساکائی

 

 

 سابورو ساكائی

 متولد 25 آگوست 1916 ، مرگ 22 سپتامبر 2000

 ستوان سابورو ساكائی یکی از خلبانان آس نيروی دريائی ژاپن در زمان جنگ دوم جهانی بود و چهارمين خلبان آس نيروی دريائی و پس از تتسوزو ايواموتو دومين خلبان برجسته ژاپنی بود كه از جنگ جان سالم به در برد. سابورو ساکی در 25 آگوست 1916 در شهر ساگا در يك خانواده سامورائی متولد شد اما خانواده اش به كشاورزی اشتغال داشتند. او سومين پسر از چهار پسر خانواده بود و نام كوچكش سابورو به معنی سومين ميباشد. او همچنين سه خواهر داشت. وقتی پدرش درگذشت او 11 ساله بود. مادر مجبور بود به تنهائی 7 فرزند خود را بزرگ كند بنابراين سابورو هرگز در سطوح عالی تحصيل نكرد.

 او در سن 16 سالگی در نيروی دريائی امپراطوری ژاپن ثبت نام كرد و در ناو كيريشيما تا سال 1936 به عنوان خدمه توپ به خدمت مشغول شد. در اين سال او به عنوان  دانشجوی  خلبانی  پذيرفته شد  و در سال 1937 در آموزشگاه تسوچييورا اين به عنوان شاگرد اول از دست امپراطور ژاپن هيروهيتو يك ساعت نقره هديه گرفت. او به عنوان خدمه پرواز فارغ التحصيل شد اما هرگز يك خدمه پرواز نشد. اولين ماموريت جنگی او در ابتدای جنگ دوم چين و ژاپن در سال 1938 - 1939 انجام شد كه ساكائی در اين ماموريت زخمی شد. او موفق شد به عنوان يك درجه دار نيروی هوائی در اکتبر 1939 يك بمب افكن روسی مدل DB-3 را ساقط نمايد و سپس به عنوان خلبان هواپيمای شكاری ميتسوبیشی زيرو در جنگ چين انتخاب شد.

 

 

 با آغاز جنگ با آمريكا ساكائی در حمله به فيلپين شركت كرد. در اين جنگ ارتش ژاپن از پايگاه هوائی تاينان كوكوتائی به پايگاه هوائی كلارك كه متعلق به آمريكا بود حمله كرد. در نخستين حمله به اين پايگاه هوائی ساكائی ادعا نمود كه يك هواپيمای P-40 را ساقط نموده است و دو هواپيما را بر روی زمين منهدم نموده است. او روز بعد در يك هوای ناپايدار و طوفانی به ماموريت اعزام شد و در روز سوم موفق شد یک B-17 را كه خلبانش كولين پی کلی بود را هدف قرار دهد. اين اولين هواپيمای B-17 آمريكائی بود كه در جنگ دوم جهانی مورد هدف قرار گرفت و سقوط كرد. در طی چند ماه ارتش ژاپن موفق شد قسمت عمده ای از نيرهای متفقين در آسيا و پاسفيك را شكست دهد و نابود سازد و ساكائی و تاينان كوكوتائی در تاريخ نظامی ژاپن نقش ويژه ای در انهدام هواپيماهای متفقين ایفا کردند.

 در اوايل سال 1942 ساكائی به جزيره تاراكان در برونئی منتقل شد تا در هند شرقی هلند (اندونزی فعلی) خدمت نمايد. فرماندهان ژاپنی دستوری صادر كردند مبنی براينكه خلبانان ژاپنی هر هواپيمای متفقين اعم از نظامی و غيرنظامی را ميبايست به محض مشاهده ساقط نمايند. مدتی بعد ساكائی در يك گشت هوائی يك هواپيمای غيرنظامی هلندی را كه در پناه درختان جنگل در حال پرواز در ارتفاع پائين بود مشاهده كرد و تصور نمود اين هواپيما ميبايست حامل غير نظاميان باشد بنابراين به آن نزديك شد و به خلبان آن دستور داد همراه او برود اما خلبان مذكور اطاعت نكرد. ساكائی به هواپيما نزديك شد و از شيشه هواپیمای مذكور يك زن بلوند و يك كودك را ديد كه او را تماشا ميكردند و علاوه بر آنان تعدادی ديگر از مسافران را ملاحظه كرد. ساكائی تصميم گرفت دستور را ناديده بگيرد و به خلبان علامت داد به راه خود ادامه دهد و خود نيز مسير خود را تغيير داد.

 در جريان جنگ برونئی ساكائی موفق به کسب 13 پيروزی گرديد و سپس براثر بيماری زمين گير شد. در ماه آوريل و پس از سه ماه ساكائی به خدمت بازگشت و در گروه هوائی تاينان تحت فرماندهی جونیچی ساسائی در پايگاه لئا در گينه نو به خدمت مشغول شد. او در طی چهار ماه موفق شد بهترين افتخارات نظامی خود را در نبرد با خلبانان آمريكائی و استراليائی كه پايگاهشان در پورت مورسبی واقع بود به دست آورد. او در اين زمان با دو خلبان مشهور ديگر آس ژاپنی به نامهای هيرويوشی نيشيزاوا و توشيو اوهاتا موفق به انجام عمليات آروباتيك برگرفته شده از آواز رقص مرگ اثر كاميله سنت ساسن بر فراز پايگاه متفقين گرديد.

 در 3 آگوست گروه هوائی تاينان مجبور به تخليه لئا گرديد و به رابائول منتقل شد. در 7 آگوست 1942 تفنگداران نيروی دريائی آمريكا در گوادال كانال پياده شدند و موفق به تصرف پايگاه هوائی ژاپن شدند. در اين زمان ارتش ژاپن نيز به نوبه خود موفق به تصرف پايگاه هوائی آمريكا به نام هندرسون گرديد و جنگی شديد بين طرفين رخ داد. در روز دوم جنگ گوادال كانال و اولين ماموريت جنگی ساكائی پس از حمله به يك هواپيمای آمريكائی كه توسط روبرت سی شاو هدايت ميشد، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در حالی كه اصابت يك گلوله به سر او موجب نابينائی وی از يك چشم شده بود به پايگاه بازگشت و در حالی كه چهار ساعت و چهل و پنج قيقه از ماموريت او ميگذشت و زخمی بود به نزد فرمانده خود رفت و گزارش ماموريت خود را داد و قبل از آنكه تحت درمان قرار گيرد براثر شدت خونريزی بيهوش شد. او تحت درمان قرار گرفت و تمام بينائی چشم راست خود را از دست داد. او پس از 5 ماه درمان به عنوان آموزگار خلبانان جوانی كه داوطلب عمليات انتحاری كاميكازه بودند منصوب شد اما زمانی كه ديد ژاپن با خلاء در نيروی هوائی مواجه ميباشد درخواست نمود به او اجازه پرواز داده شود كه مورد موافقت قرار گرفت و او را مامور به خدمت در ايوجيما نمودند.

 

سابورو ساکائی پس از زخمی شدن در جنگ برای گزارش به افسر مافوق آماده میشود

 

 او در 5 جولای 1944 ماموريت يافت تا در يك پرواز كاميكازه به نيروهای آمريكائی حمله كند اما موفق به يافتن نيروهای آمريكائی نشد و مورد حمله جنگنده های آمريكائی قرار گرفت ولی موفق شد در ابر پناه گيرد و مخفی شود و از چنگ آنان فرار كند. ساكائی در جريان جنگ دوم جهانی موفق به سرنگون كردن و يا خسارت زدن به بيش از 60 هواپيمای متفقين شد كه بيشتر آنان آمريكائی بودند. او یکی از سه خلبان اسكادرانی كه در آن خدمت ميكرد بود كه از جنگ جان سالم به در برد. او هرگز از تعداد پيروزيهای خود صحبتی نكرد و تنها کسی كه در اين مورد اطلاع رسانی كرد مارتين كايدين نويسنده زندگينامه او بود. او پس از جنگ كاهن يك معبد بودائی گرديد و نذر كرد كه ديگر حتی يك پشه را نيز نكشد. او پس از جنگ به دليل آنكه متفقين نظاميان ژاپنی را یکی از مسببين جنگ و شكست ژاپن معرفی كرده بودند به سختی ميتوانست كاری پيدا كند اما مدتی بعد يك چاپ خانه داير نمود كه بسيار هم موفق از كار درآمد.

 همسر او در سال 1954 درگذشت و او مجددا ازدواج كرد. او در سالهای آخر حيات خود برای كودكان مدارس ژاپن و كارگران كارخانجات آن كشور سخنرانی هائی درباره زندگی خود ايراد ميكرد. سابورو ساكائی در 22 سپتامبر 2000 و پس از حضور در يك مراسم شام كه در يك باشگاه نيروی دريائی آمريكا برای بزرگداشت او برگزار شد متحمل حمله قلبی شد و درگذشت.

 

درگذشت سابورو ساکائی

 

  

                                                                              نوشته شده در تاریخ : 24/10/88

                                                                                                         نظر بدهید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

info@WikiArya.com

استفاده از مطالب سایت تنها با ذکر منبع مجاز است و تمام حقوق این وب سایت متعلق به مؤلف می باشد.